روش های سختی گیری آب | شرکت شاران صنعت

روش های سختی گیری آب به منظور حذف املاح عامل سختی مانند کلسیم و منیزیم که به خصوص موجب ایجاد رسوب می شوند مورد استفاده قرار می گیرد. مهمترین این روش ها شامل سختی گیری با آهک و سختی گیری با تبادل یونی کاتیونی است.

 

انواع آب بر اساس سختی

به طور معمول نوع آب براساس سختی موجود، به انواع زیر تقسیم بندی می نمایند.

Classification Mg/L CaCO3
Soft ۰-۷۵
Moderately Hard ۷۵-۱۵۰
Hard ۱۵۰-۳۰۰
Very Hard Over 300

 

روش های سختی گیری آب

دو روش کلی به منظور حذف سختی آب در سیستم های تصفیه وجود دارد.

فرآیند سختی گیری با آهک

تعویض یونی یا سختی گیر کاتیونی

 

واحد سختی گیری با آهک

هدف اصلی از واحد سختی زدایی در واقع کاهش میزان سختی آب می باشد. این سختی عمدتا شامل کلسیم و منیزیم اضافی آب می باشد. واکنش های کلی که در این قسمت رخ می دهد شامل: سختی زدایی با آهک- سود سوز آور، سختی زدایی با آهک- سودا، پایدار سازی آب سختی زدایی شده می باشد. توجه داشته باشید برای محاسبه دوز آهک مصرفی در فرایند تصفیه می توآن از فرمول زیر استفاده نمود.

A=CO2 , B=HCO3, C=Mg, D= است A+B+C در حالت کلی ۱۰ تا ۲۰ درصد

 

این واحد عموماً در تصفیه آب شهری استفاده نمی شود و به منظور تعویض یون های نامطلوب آب با سایر یون های جایگزین صورت می پذیرد. عمدتاً علت وجود ترکیباتی که سبب سخت نمودن آب می شود، عبور آب های زیرزمینی از میان انواع سنگ ها می باشد اما این سختی می تواند در آب های سطحی نیز مشاهده شود. در واقع همانطور که پیشتر صحبت شد منظور از سختی آب عمدتا حضور یون های منیزیم و کلسیم می باشد. مقدار سختی کل آب به صورت اکی والان از کلسیم کربنات در آب تعریف می شود. این بدان معنی است که گذشته از مقادیر متفاوت از انواع ترکیبات که سبب سختی آب می شوند، این سختی ممکن است به صورت خاص مربوط به کربنات کلسیم باشد.

 

واحد سختی گیری با تبادل یونی کاتیونی

به طور معمول در سختی گیرهای تعویض یونی از رزین های پلی استرن و زئولیت های مصنوعی استفاده می شود. نحوه عملیات این سیستم به این گونه است که زمانی که رزین های داخل سختی گیر به حالت اشباع می رسند می بایست اصطلاحا احیا شوند که با این منظور از محلول آب نمک استفاده می شود. در واقع در این روش یون سدیم جایگزین منیزیم و کلسیم آب می شود و اصطلاحا آب نرم می شود اما توجه داشته باشید که این موضوع معایب خود را نیز دارد، به طور مثال این جایگزینی خاصیت خورندگی را افزایش می دهد و همچنین اگر میزان نمک تشکیل شده بالا باشد، افزایش فشار در نتیجه مصرف این آب امری اجتناب ناپذیر است.

رزین به کارگرفته شده در این واحدها، به رزین های تبادل کننده کاتیونی (رزین هایی که بار منفی دارند و یون های بار مثبت را جمع می کنند) و تبادل کننده های آنیونی تقسیم می شود.

در نتیجه در حین طراحی سیستم های تبادل یونی می بایست به کاهش هزینه های مواد شیمیایی، کاهش محصولات فاضلابی و بهبود فرآیند تصفیه آب توجه نمود. بهتر است قبل از ورود آب به این واحد، ابتدا به وسیله فرآیند لخته سازی و ته نشینی مقداری از ذرات ناخواسته مانند آهن، منگنز و مواد آلی (که ممکن است در رزین ها به دام بیافتند) حذف گردد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *